INTERVIEW 9

Project 15 
OZ: Oké, dus dan kunnen we beginnen met het eerste project dat iets van doen had met sociale interactie, groepsgevoel, binding, dat soort dingen. Kan je vertellen waar het daar om ging, wat voor soort sociale aspecten speelden daar een rol?
D9: Ehm… Oh, dat is al gelijk een lastige. Even nadenken welke ik als eerste pak. Ik denk dat ik de kleinste als eerste pak, de meest concrete. Daar ging het om… eigenlijk de aanleiding voor verbouwing van een vleugel van en… Het is [P15], heel mooi gebouw van een aantal jaar oud, dus dat is vrij nieuw. En daar hebben ze bedacht dat ze één vleugel gaan inrichten op de nieuwe werkrealiteit. Dus die zijn al heel vroeg in Covid-tijd gaan nadenken over ‘Hoe gaan we dat straks doen?’ En hun idee was daarover: we doen een proefvleugel, een pilot. Daar hebben ze mij voor gevraagd, omdat ze in die tijd een lezing of een webminar van mij hebben bijgewoond over onze filosofie daarover en dat sprak hen aan, en ik heb eerder dingen voor ze gedaan, dus zo kwam het daar aan het rollen.
En toen hebben we een soort inventaris gedaan, van nou wat willen jullie dan precies, wat zijn aspecten van, wij noemen onze filosofie de Hybrid working community, dus wat spreekt je daarin aan? Nou, er waren best heel veel dingen die hun aanspraken. En dat viel samen met hun eigen ambities. En ja, dat heb ik in een slide, heel mooi hoe zij dat zelf verwoorden, maar het ging inderdaad over… ja, sociale interactie, en elkaar ontmoeten op kantoor, en… Ze laten het daar volkomen vrij, dus je mag zelf kiezen: op kantoor of thuis of mix of, nou ja, wat jij fijn vindt. Dat vind ik al heel leuk en heel progressief, want dat biedt ook echt een verandering in plaats van toch maar drie dagen vast op kantoor en dan verandert er eigenlijk niet zo heel veel. Dus dit is een project waar het helemaal vrij wordt gelaten. En dat betekende dat zij die vleugel op een andere manier wilde gaan inrichten. Wel met bestaand meubilair, dus ik heb vooral mogen nadenken over hoe gaan we schuiven en dingen, en waar liggen de accenten en wat is dan extra nodig om het prettig te maken.
OZ: Wat moet er dan precies veranderen? Je zei iets van ontmoeten op kantoor, maar dat is een heel ruim begrip.
D9: Ja ik moet eigenlijk de presentatie even voor me zien, want ik zei al ik ben niet voorbereid, dus ik moet het nu uit mijn hoofd doen. De presentatie is mijn geheugensteuntje. Mag ik spieken, of wil je meekijken?
OZ: Ja, je kan het scherm delen.
D9: Ja, laten we dat even doen dat het anders is, het zo uit mijn hoofd. … [5 minuten gezoek en problemen met delen]  
Even kijken, waar begin ik… Ja, dit is hun kantoor trouwens en dit is wat ze wilden. Nou ja, ze willen dus vrijheid en verantwoordelijkheid aan de ene kant, zoals ik zei, ze laten het helemaal vrij, pro-actief, innovatief en lerende cultuur. Dus zij vinden het heel belangrijk dat mensen samenkomen en van elkaar leren, dus dat is een van de speerpunten. Eh…
OZ: Betekent dat dat het ontmoeten vooral te maken heeft met van elkaar leren?
D9: Ehm… ook. Maar ook met een aanleiding om elkaar gewoon te zíen op het werk. En daarbij was wel een hele belangrijke, want dat hadden ze uit mijn Hybrid working community filosofie dus overgepakt, dat je het onderscheid maakt tussen gewenste en ongewenste prikkels. En dan met name hebben we het gehad over spraakverstaanbaarheid, dus het moment dat je ervoor kiest om elkaar te ontmoeten en sociale interactie hè, daar goed over nagedacht hoe we dat precies gaan organiseren, zodat het, ja, voor iedereen ook prettig is. Want soms heb je geen behoefte aan prikkels, en soms wel, of soms wil je alleen maar op de achtergrond. En nou, dat soort zaken. En privacy, uiteraard. Dus het ontmoeten op zich, dat hebben we heel genuanceerd aangepakt.
OZ: Dát vind ik interessant.
D9: Ah, kijk, daar komen we. Nou, dat kan je hier zien. Dit is de plattegrond van de bestaande situatie. Hier kom je binnen, de entree dus aan die kant en aan die kant. Dat is een vleugel en die stopt ook hier, aan deze kant. Hier hebben ze, nou ja, jassen enzovoorts, lockers. En hier is een koffievoorziening met een bestaande koffietafel. We hebben gewoon alles wat goed is hebben we gehandhaafd.
En op dit moment hadden ze daar zo'n soort work bench staan. En ze hadden hier wel een vergaderruimte, ze hadden hier wat cellen, en hier nog wat werkplekken. En daarvan hebben we gezegd, nou eigenlijk, natuurlijk gezien, in deze architectuur, krijg je al gelijk in deze ruimte een paar gebieden. Vanzelf, omdat het een rand is, bijvoorbeeld van deze ruimtes ,en van de middenkern, die je hier hebt. Dus je krijgt al een soort, op een natuurlijke manier, heel makkelijk een overgangszone. Toen zijn we gaan kijken naar….
Ja, dit is de bestaande situatie, de kleurtjes, bla bla. We hebben gekeken naar wat ze daar precies wilden doen, dus noemen dat Huis van verbinding. En dit zijn hun activiteiten, dus community, co-create, gewoon basiswerk doen, meeting en concentratie. Nou die bollen, zeg maar, die heb ik met, dit ken jij, dat is het model met geprikkeldheid [Yerkes-Dodson law uit cursus omgevingspsychologie], en we hebben onderscheid gemaakt in complexe taken en makkelijke taken en hoe zich dat tot elkaar verhoudt, en met de prikkels. En of het kort of langdurend is. En toen ben ik de activiteiten rondom de verschillende, ja, uitgangspunten heb ik die georganiseerd, van als je die ruimte zó gaat maken, dan kan je op die manier een bepaalde activiteit op die plek doen. Dat hoort bij die community of bij co-create. En dat heb ik ook nog... 
OZ: En bij dat ‘community’ zie ik dan hier ‘ontmoeten’, maar dat vind ik nog steeds ruim. Misschien bedoel je dan spontaan ontmoeten?
D9: Ja, het is informeel ontmoeten, dat… Ja, ja.
O: Oké. En informeel overleg. Dan heb je misschien wel een afspraak, maar is het nog steeds informeel.
D9: Ja ja, klopt ja.
OZ: Oké. En kort aanlanden, dat is werken.
D9: Ja is werken, maar dan niet volgens arbo. 
OZ: Ja, maar is dat individueel?
D9: Dat kan individueel zijn, maar dan kies je er op dat moment voor om ergens te zitten in een omgeving waar je collega's ziet of ziet langskomen, ziet binnenkomen, zodat er meer iets is van goh leuk, ik zie jou ook nog eens, of hallo, of… Nou ja, misschien hoor je van anderen waar die op dat moment mee bezig zijn, omdat je een gesprek hoort, of wat dan ook, maar je bent gewoon je werk daar aan het doen.
OZ: Ja, daarom heb je dat bij Community gezet, omdat daar ergens ook een reden bij zit van: ik wil graag gezien worden of zien wat anderen doen? 
D9: Ja. Precies.
OZ: En hospitality, wat betekent dat in dit geval?
D9: Eh, hospitality betekent zoiets van… Ik kwam daar op bezoek, als externe. Het is natuurlijk een [type gebouw], dus gaat allemaal heel erg met beveiliging en zo, je komt niet zomaar binnen. Maar er komen daar wel degelijk mensen op bezoek van externe partijen, en die worden dan netjes opgehaald enzovoorts, en die worden dáár ontvangen met een kop koffie. En daar ga je zitten om even, ja, de dingen te bespreken die je daar komt doen. En is het dan vervolgens nodig hè, heb je meer te bespreken, dan ga je bijvoorbeeld naar zo'n aparte ruimte.
OZ: En waarom heb je dat bijvoorbeeld niet bij ‘Meeting’ gezet? Wat is de reden dat je dat bij ‘Community’ plaatst?
D9: Omdat hospitality altijd te maken ook heeft met het ontvangen. Dus mag ik uw jas aannemen, ophangen hè, de kapstok hangt daar, of de koffie of thee hè, dat is altijd het beginpunt, je loopt daar letterlijk langs de pantry, dus op die manier heeft dat ermee te maken. Dus puur de hospitality heeft ook echt het ontvangen, de gastvrijheid, dus de koffie en de thee, nou even settelen, hier zijn we. En dán ga je je ding doen, dan ga je daarna zitten of je gaat je plek zoeken.
OZ: Heeft het nog iets te maken met de binding tussen collega’s onderling of gaat het dan meer om de band met de bezoeker?
D9: Nee, hospitality heeft vooral met de bezoeker te maken. Ehm… Ja, je zou kunnen zeggen dat hospitality ook te maken heeft met hoe een werkgever zijn werknemer ontvangt, hè. Wat zijn de voorzieningen die je tegenkomt, wat is daar het niveau van, en hoe is dat georganiseerd. Dus in die workflow zou je dat ook wel hospitality kunnen noemen, maar in eerste instantie gaat die term over externe partijen die hier op bezoek komen.
OZ: Ja. Ja, het zijn zeg maar dít soort dingen waar ik inderdaad in geïnteresseerd ben. Die community, wat betekent dat dan, en hoe heb je dat uitgewerkt. 
D9: Ja. Ja, precies. 
Wat je ook ziet, hier onder die bollen hebben we gelijk ook al die zones. We hebben drie zones gemaakt: een zone met veel prikkels, een gemixte zone, en meer prikkelarm. Prikkelarm wil zeggen dat het daar óf gewoon een beetje rustiger is, met minder bewegingen bijvoorbeeld, minder looproutes, waar iets meer semi-geconcentreerd werk is. Maar het kan ook zijn dat het gewoon een afgesloten ruimte is waar je kan videobellen. Dat betekent dat ín die ruimte wel die prikkels zijn, maar je stoort geen ander en je hebt zelf je privacy. Dus dat dat bedoel ik daarmee. En dat betekent dus ook dat je naast dus écht gefocust werkt, dus niet, dat noemen we dan semi-geconcentreerd werken hè, dat doe je dan meer hier, en het basiswerk, dat is meer in de open ruimte, in contact met anderen, misschien wel een scherm eventueel, hier doe je het vooral in je eentje en afgeschermd van de rest.
OZ: Waarom heb je community helemaal aan de kant van zone met veel prikkels staan? 
D9: Ehm… dan moet ik even spieken wat zij hier onder Community verstaan: ‘informele of niet- werkgerelateerde uitwisseling, dient om samenhang te creëren en wij-gevoel te versterken’. Dus dat gaat om…  ja, elkaar ontmoeten, informeel... Wat was precies je vraag?
OZ: Nou, je liet net zien van nou er is ook een dimensie met de hoeveelheid prikkels en de community, die activiteiten die staan allemaal aan de kant met véél prikkels. Ik vroeg me af waar dat vandaan komt.
D9: Ja, klopt ja. Ja, als je… stel, wat ik net zei, je hebt het kort aanlanden, dan ga je daar zitten werken, maar je wéét dat die plek, dat daar veel gedoe is. Veel reuring, je mag daar hè, dat is dan de afspraak ook, hardop praten, spontane acties, enzovoort, dat vindt allemaal dáár plaats. Dus je hebt daar ook de meeste mensen… nou ja, de entree zit daar in de buurt, iedereen loopt daar langs. Eh, op die manier zijn er dus veel prikkels, het gepraat, de koffie en thee, dat geluid wat daarbij hoort, de lockers hè, nou dan sta je daar bij je locker te klooien en dan hé, hoe was je weekend, enzovoort Dus daar gebeurt vooral het informele stuk. Én je kan er dus ook gewoon bewust gaan zitten, om kort aan te landen, je mail even te doen, niet te complex werk. Maar dat is dus wel een bewuste keuze om daar te gaan zitten, midden in de prikkels.
OZ: Ja. En het ging, zag ik, over informele en niet werk-gerelateerde gesprekken. Wat als je nou een niet-werkgerelateerd gesprek met iemand hebt, wat misschien toch iets meer privacy vraagt, hoe is dat eventueel opgelost?
D9: Eh ja, dat is in deze ruimte vrij lastig, omdat de ruimte een enorm goede geluidsoverdracht heeft. Dat betekent dat de spraakverstaanbaarheid, de afleidingsafstand enorm groot is. Dus het is echt wel, nou enórm groot, ik heb het erger meegemaakt, ik denk wel over 20 m kan je elkaar best goed verstaan. Dus dat is wel een punt, je heb daar niet zo heel veel privacy. Dus voor met één collega een privégesprek, dat kan in een aparte ruimte, die zit… even denken waar die ook alweer zat… Die zit denk ik hier.
OZ: Gewoon een van de overlegkamers?
D9: Ja, we hebben een gewoon een aparte… dus we maken echt onderscheid in activiteiten die in de open omgeving zitten, óf semi-open door een gedeeltelijke afscherming, visueel-akoestisch, en gesloten gebied, dus waar je de deur dicht kan doen, waar je dus akoestisch bent afgeschermd, en ook enigszins visueel. Dus wel zekere openheid daarin, maar eh… Ja, dus die zit dáár inderdaad.
OZ: Ja, en dat was geloof ik iets verderop op die vloer, maar het is niet heel groot hè?
D9: Klopt. Ja, klopt inderdaad, niet zo groot.
OZ: Oké.
D9: Ja? Dan laat ik zien wat het is geworden. 
OZ: Ja, heel graag. 
D9: Nou, dan gaan we dus… Nou, zo zit dat dan in die ruimte. We hebben gezegd, joh hier hebben we die met veel prikkels, waar je dus binnenkomt. Eigenlijk kan je zeggen dat dit vollédig gemixte prikkelzone is. Die gradatie zit er niet in vanwege die spraakverstaanbaarheid die van voor naar achter wel ongeveer plaatsvindt. Dus we zeggen dat de prikkelarme zones, dat zijn zones die afgeschermd zijn van de rest van de ruimte, dus dat zijn automatisch óf boxen, room-in-room oplossingen, of gewoon bouwkundige afschermingen met een deur.
Nou zo ziet dat er dan uit als je de vlekken daar overheen gaat projecteren, wat vindt wáár plaats. En dan zie je dat zowel hier en hier een meeting is hè. Dus die vraag net, van je joh hebt een collega, je wil even iets dieper ergens op in wat niet iedereen hoeft te horen, dat zou dat bijvoorbeeld hier kunnen gebeuren. Maar ook die concentratiecellen, die hebben naast een werkplek ook nog een extra zitplek. Daar hebben ze ook bewust voor gekozen om ja, ook even samen te zitten.
OZ: Oh ja.
D9: Ja, dat was ik net vergeten maar nu ik het zie denk ik ja.
OZ: En hoeveel werkplekken waren dit nou? Kun je zeggen om ongeveer hoeveel mensen dit gaat? 
D9: Ehm…
OZ: Globaal hoor, heel globaal. 
D9: Dan moet ik even naar de basisplattegrond… Want ze werkten ook al flex, met een behoorlijke flexfactor. Even tellen hoor: 2, 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16. Je hebt zestien… nou ja deze er ook bij 17, 18… zeg 20 man. Maar ze flexen daar behoorlijk, dus het kan best een afdeling zijn... Nou ja, 0,8 flex…  dan zijn het dus een stuk of, ja, moet ik even uitrekenen… nou ja.
OZ: Ja ja. Ja, dan heb ik een beetje een beeld, ongeveer. Nou ben ik benieuwd naar hoe die ontmoetingsruimte eruit ziet, het gebied voor de community.
D9: Yes. Nou dan hebben we deze nog even, daar zit die andere dan weer overheen [gaat over scherm delen]. Nou, die exercitie hebben gehad. 
Dit is de bestaande situatie. Wat je hier ziet, wat me meteen opviel, was dat die stoelen, hele mooie Vitra-stoelen, maar dat zijn koude stoelen, vind ik. Als je erop gaat zitten, ik vind dat niet heel erg comfortabel. Ze zijn prachtig, dit gebouw is ontworpen door een architectenbureau die heeft ook echt van dat soort iconen erin geplaatst, zoals dat dan gaat. Maar op gebruikersniveau zou ik zeggen, nou daar mag wel een klein beetje warmte in. 
Maar ik zat er natuurlijk wel mee, met alle bestaande oplossingen. Ik had namelijk ook heel graag een andere lamp willen ophangen, want deze vind ik ook een beetje kou-ig. Metaal, ja eh, hard materiaal. Ik zou daar liever voor wat vriendelijkers, zachters willen kiezen, maar ja. 
OZ: Waarom had je dat liever voor andere stoelen en andere lamp gekozen? Ja, je zegt het is een beetje koud allemaal…
D9: Omdat ik, ja, het is koud, het voelt koud als je de stoel pakt. Als je erop gaat zitten, voelt het in eerste instantie koud. En ik vind, bij een hospitality zone, één van de dingen is comfort, dus dat je comfort en… je maakt het iemand naar de zin. Ja, de gastvrijheid. Dus je zegt; Wil je iets drinken? En mag ik je jas aannemen? Ja als je daar gaat zitten, en je zet iemand op een stoel die heel koud aanvoelt en je schuift hem op en het voelt koud aan je handen, en het is ook nog een zweetstoel, als je er eenmaal op zit... Nou, dat vind ik gewoon minder prettig. 
En datzelfde geldt voor die lampen, die zul je niet per se aanraken, maar je ziet wel dat ze glanzend zijn, en een hard. Ze klinken zelfs een beetje, als je goed luistert, als je eronder zit. En het licht is ook een beetje… ja, op zich prachtige lampen, maar niet voor op die plek zeg maar, ik vond dat niet helemaal passen. 
Dus vandaar dat ik daar wel een klein beetje iets heb mogen doen. Ik mocht natuurlijk niet zo heel veel mogen doen, ik mocht vooral meedenken. Maar even zien, wat is de volgende… Even kijken… Nou, hier is de indeling, maar die zien we straks op de 3D-tjes wel iets beter, denk ik. … [Geklungel met juiste scherm delen]. 
Zie jij nu een soort tekenpakket?
OZ: Ja
En daarachter zie je ook nog die Powerpoint staan. Dus we kunnen even kijken wat handig is...
OZ: Ja het gaat mij natuurlijk ook vooral om de vormgeving en…
D9: Ja, daarom dacht ik van, ik pak even dit, want dan kan ik het zo meteen laten zien, anders zitten we zo vast aan de 3D-tjes. 
Kijk ,wat ik hier heb gedaan is bijvoorbeeld een kussentje op de, dat werd speciaal op maat gemaakt, een kussen op de stoel. Kijk, dan hou je wel het hele beeld, want ze hebben, dat moet ik er misschien ook nog even bij vertellen, ze hebben een hele uniforme.. Dus al die vleugels, en alle verdiepingen hebben dezelfde elementen overal, dus daar wou ik ook niet zomaar doorheen rauzen. Alleen wat me wel opviel: je zag er net zo'n soort loungebank op de foto, misschien dat je dat is opgevallen, nou, die stond dan weer hier, dan weer daar, dan was de functie zus, en dan weer zo. Dus daarvan heb ik gezegd, daar moeten we ook even goed over nadenken, voor het hele gebouw. Herkenbaar object, een loungebank, en dat doe je niet in die activiteit. Kijk, dat is deze trouwens.
OZ: Ik zag op de wand een soort prikbord? 
D9: O ja. Ja, dit was er al, dat wilden ze ook graag houden, vond ik ook heel goed in deze context. Ja, dit is gewoon een foto die ik erop heb geplakt. Maar dat dat gebruikten ze ook voor, nou ja, allerlei aankondigingen en gezellige dingen. Dus die zit ook in deze zone, dat is ook wel iets wat daar goed bij past. 
OZ: Een hele wand vol met jashaakjes en postertjes, en een plant, en…
D9: Ja. Ja die plant staat eigenlijk hier ergens, in het echt. Dit is gewoon een foto die ik ter plekke heb gemaakt en die ik er gewoon op het zitten plakken, op die muur. Dus het is hem niet helemaal. Maar zij herkenden dit, ze vonden het prima om... Dit was hun bekend. 
Dus dat heb ik gedaan. En ik heb er een paar proefjes bij gezet…
OZ: En waarom heb je er poefjes bij gezet?
D9: Nou net even wat informeler. Dan kun je er een beetje gek erbij zitten, er half naast, schuin, of… En ik wilde daar ook, dan in het algeheel… ik vond het een heel prachtig ontwerp, het is een beetje Scandinavisch minimalistisch ontwerp, daar wilde ik niet helemaal dwars doorheen fietsen, maar ik wilde wel hier en daar een kleurstippeltje doen. Dus ik wilde een mooi stofje, je kan het niet helemaal zien, maar iets met een structuur, zeg maar. 
OZ: Ja. Waarom koos je voor iets met een structuur?
D9: De tactiliteit. Eh, dus dat je… je hoeft er niet aan te zitten, maar het feit dat het warm eruit ziet, prettig, zo’n gebreid-achtige stof met bubbeltjes, met een mooie kleur, een beetje kleuraccent, en dat maakt het ook een soort van… ja. wat minder stijf. Dat is het. 
OZ: En dat past dan bij de informele sfeer.
D9: Ja. Ja exact, dat ondersteunt dat. Het is maar een klein dingetje hè, maar ik mocht niks met die lampen dus ik dacht nou, dan doe ik lekker dat, een poefje, dat kan dan weer wel.
Wat ik ook heb gedaan, is hier een kast gezet, met een plantenbak erop. En dat hebben we gedaan omdat hier zit de touch-down werkplek hè, dan zit je dus in dat informele stuk. Dus daar staan ze ook lekker met elkaar te kletsen. Daar hebben we stoelen neergezet waar je dus wel, eh die kun je instellen, zie je, zo’n arbostoel. De tafel is vaste hoogte staan, dus je kan ook heel makkelijk erbij gaan staan en kletsen. Je moet ook… Kijk, iedereen loopt hier langs, je komt zo binnen, loop je langs hè zo, weet je wel.
OZ: Dus de tafel is op stahoogte, zei je?
D9: Stahoogte, ja. Dus actief, makkelijk…
OZ: Waarom heb je dat gedaan?
D9: Je loopt langs en je ziet hier iemand zitten op zijn laptop, nou, die is bewust daar gaan zitten, want die wil iedereen zien langskomen en alles opvangen, enzovoort. Goh leuk, ik ben een keer op mijn werk, lekker niet meer mijn uppie, en dan loopt iemand langs ‘Hé, hoe is het met jou?’ weet je wel. Nou en dan, zonder dat je de moeite moet doen om ergens naartoe te gaan hè, zo’n informeel gesprek zonder dat je per se hoeft te gaan zitten, kán wel als het gesprek wat langer duurt, maar dat je heel makkelijk, echt goed er áán kan gaan staan om even kort gesprekje te doen. En dan heb je het ook niet gedwongen dat je heel lang moet gaan zitten, want dan is het opeens zo'n ding als je weer weggaat. Hè, je loopt even langs, zeg je oh nou hè ik ga even een plekje zoeken, of even… Zo hou je het heel licht, op die manier.
OZ: Oh ja, dus dit is ook wat je eerder de aanlandplek noemde.
D9: Exact, ja dat is deze.
Nou, dan hebben we… Ja, die grens is gemaakt om dit toch een klein beetje hè, je hebt natuurlijk akoestisch helemaal geen grens, maar enigszins visueel. En dat is meer, ja, dat het een beetje knussig voelt, omdat je hier toch ook langsloopt, snap je. 
Nou, dan hebben we hele batterij aan de telefooncellen neergezet. Naar verhouding vrij veel vind ik, maar dat is expliciet de wens. Er staat zelfs nog eentje achterin, ze hebben op deze kleine ruimte al vier telefooncellen. En dat hebben ze gedaan, want we hebben met hun ook uitgebreid gesproken over akoestiek, en zij verwachten dat, eh ja, de overlastgever, de verstaanbare spraak, de teammeetings, de lange telefoongesprekken, dat dat gaat irriteren, dat dat vervelend is. Dus om die akoestiek, die op zich niet heel best is in dit gebouw, om daar toch iets mee te doen, dus om die irrelevante verstaanbare spraak te beperken, kozen ze voor deze oplossing. Ze hebben gewoon een heleboel van deze telefooncellen neergezet, ook met een vooruitziende blik dat er veel meer Teams meetings gaan plaatsvinden, en dat is niet per se leuk om een ander dat te horen doen, dat kan ook heel erg storend zijn, dus vandaar….
OZ: Hoe zit dat dan als je gaat videobellen in zo’n telefooncel? Hoe zit dat met licht bijvoorbeeld, het beeld? Want ik zie een glazen deur en aan de andere kant ook nog een raam of zo.
D9: Ja, het is glas-glas, aan beide kanten. Je hebt hier een soort schapje, daar kan je aan gaan staan, daar kan je je laptop op zetten. Je kan deze ook nog anders indelen als je wil, je kan er een krukje in zetten ja of nee, daar kan je op zitten en dan zet je je laptop neer en ga je een Teams meeting doen. 
Je hebt hierboven, ik weet niet of dat te zien is, een lichtstrip. Ik ben nog bezig, want ik mag me vanwege de akoestiek bemoeien met deze boxen. Het comfort is heel hoog. Dus je hebt een enorm goede ventilatie in deze boxen zonder dat je een geluidslek krijgt, daar hebben we heel lang over zitten nadenken. Dus de, dat heet dan speech level reduction, is heel optimaal bij deze boxen,  ventilatie is goed, dus binnenklimaataspecten van de akoestiek binnen is ook fijn. Dus je gaat niet de deur open zetten omdat het zo’n benauwd hok is of zo, voor je gevoel ook. Het licht is prettig, want je wil ook een beetje normaal in beeld komen zonder allemaal gekke spookschaduwen en zo. Dus op die manier hebben dat zo prettig mogelijk willen maken. 
En dan was de toevoeging van [organisatie] dat ze hier een privacy-schermpje wilden, omdat we ze zo hebben gesitueerd. Dat hoeft niet altijd, maar in deze situatie eh… was dat een goed plan.
OZ: Want als je daar dus zit of staat te beeldbellen, dan kan iemand die achter jou staat gewoon meekijken. 
D9: Ja, die kan in principe meekijken. Ja.
OZ: En wilden ze daarom dan dat folie erop?
D9: Het folie was meer voor het gevoel dat als je op die kruk gaat zitten, kan je als dame, met je rokje en zo, dat dat niet gênant is.
OZ: Oh aan díe kant, ja.
D9: Ja, het zit aan deze kant, zeg maar. 
OZ: Dus waar je met je gezicht naartoe zit. En de andere kant is gewoon helemaal open, bij je rug?
D9: Ja. Ja. Dus je ziet elkaar gewoon wel verder, het is niet van Hé hallo, zit jij hier, weet je wel, maar ik denk dat je er in de praktijk gewoon een beetje schuin in gaat zitten, zo doe ik het zelf ook altijd,  ja. Maar vanaf hier kan je dus wel een beetje meekijken, maar in de praktijk zul je altijd wel een beetje voor je scherm zitten, dus de inkijk valt nog wel wat mee.
OZ: En wat was verder nog gedaan om het community gevoel, het wij-gevoel daar te versterken?
D9: Nou nóg een leuk aspect, dat is déze. Ik zal even…. Even kijken hoor…
Kijk, we hebben hier een ruimte gemaakt, ik ben even kwijt hoe de naam is hiervoor, maar het is iets van een creative brainstorm-ruimte. En daarvan hebben we gezegd… die kan je ten alle tijden gebruiken, je kan daar ook touch-down werk doen, maar die is vooral bedoeld om wel of niet spontaan hè, dat ligt eraan heb je hem geboekt ja of nee, maar als hij vrij is dan kan iedereen erin, om hier creatieve sessies te laten plaatsvinden. Dus zo van, je bent ergens over aan het bedenken van goh kan je even meekijken, nou, dan doe je dat gelijk in deze ruimte. 
En die hebben we heel flexibel gemaakt, dus met de stoelen die je kan draaien, alle kanten op, dus je kan hier met meer of minder mensen, ja, verschillende groepssamenstellingen maken, je kan bepalen hoe je naar elkaar gericht bent of alleen maar naar het scherm. Nou hier heb je alle faciliteiten voor…, nou ja, brainstormsessies. En wat we hebben gedaan: die tekst hierboven, is een speciaal... dit zijn allemaal huisstijlkleuren. We hebben deze kast helemaal verbouwd, dat is de bestaande kast, en hebben in deze nis, daarboven, dat is nu ‘Think & share’, maar daar hebben ze zelf hun, daar heb ik dus geen foto van, hun eigen [organisatie]-woorden laten maken. Dus zoiets van wat in het begin stond hè. 
OZ: Ja, dus die…
D9: Ja, weet ik veel, hún termen, die iedereen kent, die staan hierboven die prikborden of wat is het, schrijfborden met magneet, en die zitten ook aan die kant. Dus dat is, ja, voor de community, voor het gevoel van nou wij werken hier en dit zijn onze waardes. En die zie je hier nog een keer heel erg duidelijk terugkomen. 
OZ: Zijn sommige van die waardes misschien ook vertaald in iets van vormgeving, dus niet letterlijk neerzetten, maar dat op een andere manier laten zien?
D9: Nou, dan moet ik even terug naar die waardes. Even spieken… Op het moment dat ik zo'n project doe, dan is het als het ware alsof ik de taal leer spreken van een organisatie en dan weet ik ook gewoon álles. Maar ik merk wel dat, heel erg druk, en wat ouder al, dat het niet helemaal meer in mijn hoofd blijft voor eeuwig, dus ik moet spieken.
Vertrouwen en transparantie. Nou die transparantie zit ook in het gebouw hè, er zit ook heel veel glas in, alles is open. Je ziet, ja…  eh nou, dat is ook wel mooi, die ruimte, je kan het wel overzien waar iedereen is, er zitten geen gekke verstopplekjes in. Aan de andere kant is er ook wel weer voldoende afscherming. Ehm, vrijheid en verantwoordelijkheid…
OZ: Vertrouwen, zou dat op een bepaalde manier uitgedrukt kunnen worden, denk je?
D9: Wat? Welke?
OZ: Het vertrouwen. 
D9: Vertrouwen, hoe druk je dat uit… Ehm… Nou, een belangrijk aspect in deze in deze inrichting is, meer nog dan de oude inrichting, want die was ook hartstikke goed, ehm… dat daar keuzevrijheid is. Dus je biedt een werkomgeving aan waar verschillende typen oplossingen voor zijn die worden aangeboden. Dus bijvoorbeeld privé bellen of juist in de openheid, aanlanden, of team meetings doen, of creatieve sessies, of nou ja al dat soort dingen. Ehm… Iedereen mag daar zelf een eigen keuze in maken. Dus de organisatorische keuze is wanneer naar mijn werk kom, dat kies ik zelf, en ik kies de meest optimale werkvorm. Nou, die is óf thuis óf op de werkvloer hè, net wat het beste past. Dus dát is vertrouwen, daar wordt iedereen in vrijgelaten, en daarmee bieden wij dus, om dat te ondersteunen of faciliteren, bieden wij dus een omgeving aan waar je dus ook letterlijk álle, volgens de [organisatie], want we hebben het natuurlijk van hun gekregen, geïnventariseerde behoeftes worden vertaald. En dat is denk ik waarmee je vertrouwen kan uitdrukken, zo van de werkgever biedt om een goede omgeving aan die past als een jas bij de… eh ja, de behoefte van de medewerkers.
OZ: Ja ja. Oké. En nog meer wat je kan vertellen over de vormgeving van met name dan die community-gebieden?
D9: Ja, ik zit even te kijken of ik hier nog wat van kan zeggen. Ja, dat heb ik eigenlijk allemaal verteld. Laat ik je even de 3D zien... Community-gebieden… Ja, deze wil ik jou nog laten zien. Nou hier heb je dus even wat werkplekken die toch ietsje meer al zijn afgeschermd, hebben ook akoestisch die enorme nep-plantenwand. Kijk, dan is hier een ruimte die bestond al, maar daar hadden ze gewoon een vergadertafel in gezet, en daarvan hebben we dit gemaakt. 
OZ: Met een bank en fauteuils.
D9: Ja, en een kleed in gelegd volgens de huisstijlkleur, want die kleuren die waren er allemaal, maar we hebben daar gewoon een soort huiskamer van gemaakt. Net ook even een lamp die wel iets, want de akoestiek is daar niet zo héél fijn, dus ik zei je móet daar echt wel íets van stof bovenin. Nou dat hebben ze gedaan, en die bank hadden ze nog en die stoelen ook, dus het is een beetje een husseltje, maar wel heel… ze vonden dit prima en heel leuk. En er staat ook een beeldscherm, dus je kan daar eigenlijk van allerlei dingen doen.
OZ: En wat maakt het wat jou betreft een huiskamer?
D9: Dat maakt het omdat je ziet dat het verschillende stijlen meubels zijn. Dus het is, nou ja… zoals je dat thuis hebt als je het niet compleet gestyled en gedesigned hebt zoals sómmige mensen. Maar de meeste mensen hebben gewoon ‘Oh, dat is een leuke fauteuil, nou, die kopen we’, en dan hebben ze ook nog een bank of uit hun eerdere huis ook nog, weet je. Nou, dat kan prima bij mekaar, maar het is niet, je zou dit niet als een designer per se bij elkaar gaan zoeken, maar nu het zo staat, is het eigenlijk helemaal prima. En het is ook spul wat.. dit is de Gispen Classic Stoel, die staat ook overal in het gebouw, dat is voor hun ook een herkenbare stoel die héél erg lekker zit, comfort. Dit is hoog, dat houten blokje komt overal terug. Nou die bank hadden ze nog ergens staan, ik heb daar alleen een laptoptafeltje bijgevoegd en een kleed. En dat kleed maakt het ook huiselijker omdat je ziet hè, ze hebben daar zo’n, ja dat is zo’n Bolon-vloer, zo’n harde… ik vind hem vrij hard, als je loopt, dat loopt echt niet zo lekker, het is een hele harde vloer, een beetje… ja, wat is het eigenlijk voor  spul, een kunststof gevlochten mat. 
OZ: Ja precies, ik ken het ja.
D9: Ik vind het een vies spul, maar ja, het ligt helemaal daarmee vol. Dus ik dacht… Nou en die akoestiek, het is daar, je ziet hier, dit is HPL [OZ: kunststof plaatafwerking] en hierboven zit glas, en die ruimte is 3,70m hoog, dus je kan je de galm voorstellen. Ik vond dat daar toch iets moest gebeuren voor in ieder geval een klein beetje diffusie en een mini-beetje absorptie. Dus ik hoop dat ik daar gelijk in heb. En ze hebben ook gekozen, want dit is best een dure lamp, maar dat hebben ze ook echt gedaan met het idee van nou die akoestiek, daar moeten we toch wel íets mee doen, dus we hangen daar op jouw advies die lamp bovenop. Dus… 
OZ: Want die lamp heeft een stoffen kap? 
D9: Ja, want die heeft…
OZ: Waarom denk je dat die voor de akoestiek goed is?
D9: Omdat het zo’n hoge ruimte is, wil je… die nagalm ontstaat doordat het geluid een lange weg kan afleggen voordat het weer bij je oor komt. Dus je krijgt een verschil tussen direct en indirect geluid. Nou dat indirecte geluid wil je ergens een beetje, nou een kléin beetje absorberen is al superfijn, maar op zijn minst verstrooien. Dus je zult daar een soort onregelmatig iets moeten hangen, waardoor dat geluid niet als een biljartbal keihard terug gaat, maar meer als een kluwen pingpongballen die je willekeurig de ruimte in kaatst en overal gebeurt iets. 
Dus dat was mijn doel van deze lamp. En daarnaast ook natuurlijk wel het, ja, toch iets minder zakelijk of kantoorachtig, toch wat meer home-achtig. Ook weer door die stof hè, dit is een stoffen kap. Er zit een blender in zodat je er niet van onderaf in kijkt hè, dus dat het gewoon een mooie, goede oplossing is.
OZ: Ja ja.
D9: Dus dat heb je hier. En dan heb je hier nog, over Community, als je nou toch eventjes je terug wil trekken en die is bezet, want daar is een overleg gaande of een team meeting waar je met méér personen naar een scherm kijkt, dat kan natuurlijk ook nog.  Hier hebben we bewust ook gekozen voor kussentje op een stoel, bij dit bureau. Dat is gewoon een extra stoel die zorgt ervoor... Je kan hier ook gewoon gaan zitten en een gesprek voeren of samen aan het werk, of wat dan ook. Ja.
Nou dan heb je hier nog, als je het toch over Community hebt… Wat hier gebeurt… Het is in principe de bedoeling dat het hier, hoe verder je het gebouw in gaat hoe rustiger, maar je kan hier ook gewoon met zijn tweeën zitten en even een overlegje doen, dat gebeurt ook wel eens. Dus dat is gewoon wat stiller hè, net als in een bibliotheek, dat je even op een rustige manier praat, nou dat niemand er last van heeft, als hier ook iemand zit te werken die in stilte wil werken, maar dat regelt zich goed. Dus zo wordt die bank ook nu ook al gebruikt op andere afdelingen. 
In de oude situatie stond deze bank helemaal vooraan bij de koffie, maar er is nu voor gekozen om die juist hier te zetten. Want je hebt hier ook een fantástisch uitzicht, dat zie je niet nu, maar het is een heel raar gebouw, heel mooi, maar het staat báf, in het midden van [regio], dus compleet in de weilanden zeg maar. Endat zie je hier. 
OZ: Ja.
D9: En dan hebben we hier nog een telefooncel. Dus krijg je hier een telefoontje dat wat langer duurt dan een halve minuut, dan ga je gewoon in een cel staan bellen.
OZ: En is er nog ergens iets waaraan je kan zien dat dit díe [type organisatie] is of díe afdeling? Behalve het prikbord.
D9: Ehm… Ehm, nee. De [organisatie] heeft… ja, ze weten allemaal hè, dit is dan D2 hè, de D- vleugel tweede verdieping, dus iedereen weet dat daar die en die afdelingen zitten. Ehm… Maar ze willen dat wel meer gaan loslaten, dus ze willen, dit is de pilot, ook omdat deze afdelingen zich daar goed voor lenen, ze willen dit concept ook doorzetten naar de andere afdelingen en vleugels. En dan is het idee dat iedereen eigenlijk overal mag aanlanden, maar dat je wel een soort van aanduiding van oorsprong, of eigenlijk hoort dit bij die-en-die clubjes zeg maar. Dus het type werk wat ze doen is dan bijvoorbeeld een overeenkomst. 
Eh, dus ja, ik bedoel echt het type activiteit, maar het kan ook zijn het type afdeling zijn dat een beetje bij elkaar past hè. Dus de marketing en facilitair zit dan misschien bij elkaar, maar ik weet dat niet precies hoor, hoe dat hier zit. En dan heb je nog de ICT ers, die hebben een eigen vleugel, nou soms hebben ze ook echt speciale faciliteiten nodig, waardoor ze minder makkelijk mixen. Maar het idee is wel dat uiteindelijk het hele gebouw, ja hoewel vleugels iets meer toegewezen worden aan een bepaalde groep, toch ook voor iedereen toegankelijk en bruikbaar is. …
OZ: En hoe zou je dan ook zichtbaar kunnen maken, als eenmaal dat besluit is genomen van nou die afdelingen zitten daar?
D9: Ja, ik denk inderdaad dat zo'n bestaan prikbord zich daar heel goed voor leent, want dat is toch iets van hé je bent bij ons en daar hangt het geboortekaartje van die-en-die, of zoiets, of dit personeelsuitje hebben we met dit clubje of zoiets. Dus dat prikbord leent zich daarvoor, want iedere afdeling heeft daar zo zijn eigen nieuwtjes en dingetjes voor.
Ja, en verder zou je kunnen denken aan, dat hebben ze dus nu ook al hè, je ziet die lichtblauwe kleur, dat is op deze vleugel. En op een andere vleugel is dit weer iets heel anders, een heel andere type look en feel. Dus de all-over look en feel is wel hetzelfde, maar net die wandjes, dus alles wat licht blauw is, is dan op een andere afdeling is het gegolfd materiaal of zo, of met een houtkleur of... ik weet eigenlijk niet iets wat ze overal hebben, of een andere accentkleur. Dus dat maakt het eh… ja, dan zou je kunnen zeggen, nou, deze club hoort op de lichtblauw afdeling of zo, of dat dat hun kleur is.
OZ: Ja. Helder. Ja, kunnen we anders naar het volgende project gaan? Tenzij je hier nog iets over meer over wil zeggen, over Community…
D9: Nee, qua  community heb ik het denk ik wel gehad.
Project 16
D9: Nou dan pak ik even die andere. Eens kijken waarmee ik begin… Misschien gelijk even een tekening, want dan kan ik jou het snelst uitleg hoe het zit. Dit is dus dat project van vanochtend, heel erg vers van de pers.
….. [Geklungel met schermdelen].
D9: Dit is een gebouw in [gemeente], de klant heet [organisatie], dat is een enorm grote [branche]-organisatie, [dochterorganisatie] valt daaronder en al dat soort zaken. Dit is hun kantoor in [gemeente]. Zij huren dat. En ze hebben een heel aantal vleugels waarvan er verschillende worden verhuurd, omdat ze gewoon te ruim in hun jasje záten al, maar nu met corona al helemaal, dus ze gaan het helemaal opnieuw bedenken en verbouwen. En dit is de eerste die we doen, verdieping twee, waar we een plan voor hebben bedacht. 
En het leuke hieraan is, als je het over community hebt, dat dat een uitgangspunt was in het hele design. Dus we hebben een vleugel, en nóg een vleugel, en in het midden, want hier zijn de liftkernen, hier kom je met de trap naar boven en met de liften. En je loopt vanuit deze ruimte naar de verschillende vleugels. Die vleugel, dat komt later. 
Dus je hebt hier links en rechts een vleugel die we hebben gedaan, en het idee is dat dit middengebied wordt ge-upgraded, daar gebeurt nu niet zo gek veel. De gezamenlijke dingen gebeuren eigenlijk meer in eigen… ja dan hebben ze een kantoor ingericht met een voetbaltafel of zo, en dat is dan van díe vleugel. En dat dat willen ze eigenlijk niet meer, ze willen dat iedereen zoveel mogelijk hè, dat ontmoeten híer plaatsvindt. Dus dat eh…
OZ: Waarom is dat? Waarom willen ze dat?
D9: Eh, dat willen ze omdat ze ook ná corona voor een groot deel blijven thuiswerken. Dus zelfs de mensen die heel veel moeten bellen en zo die gaan dus straks nog maar, ja, twee dagen met zijn allen tegelijk een dag naar kantoor. Dus ze gaan maar flink in veranderen. En ze zoeken naar een nieuwe manier om, ja, om de organisatie… hè, dat iedereen wel betrokken blijft bij elkaar. En daarom willen ze ook, want in het verleden waren de gangen echt dedicated aan een bepaald bepaalde afdeling, ehm… en nu willen ze dat veel meer gaan mixen. 
Dus je hebt nog wel een, ja, bepaald type werk wat bij elkaar past, waardoor bepaalde afdelingen daar automatisch terecht komen. Maar dat is met name aan deze kant het geval, daar wordt heel veel gebeld, maar déze vleugel, daar zitten heel veel verschillende afdelingen, en daar hebben we… het concept was gewoon verschillende typen ruimtes met verschillende faciliteiten. We hebben net een sessie gehad van kan iedereen zich vinden, want hier is niet genoeg ruimte om allemaal tegelijk op kantoor te zijn, maar we hebben in ieder geval, ja, voldoende aan keuze en aan faciliteiten, zien jullie jezelf hier wel werken, hebben we overal aan gedacht. En… nou ja, omdat het zoveel verschillende groepen zijn die hier zitten, die zullen dus ook wel eens hier gaan zitten, en dat is dus ook juist de bedoeling.
OZ: Dat mensen wat meer in dat middengebied ook gaan werken?
D9: Ja, ja. Ja, dus een overlegje doen aan zo’n grote tafel bijvoorbeeld, hier één-op-eentje informeel, of met een wat kleiner groepje. Maar het gaat ook. Juist om dat informele ontmoeten, dus je hebt hier juist bewust ook het kopieerapparaat niet meer op de gang hè, in de vleugel, maar die is hier in een nis opgenomen. Dus iedereen komt hier elkaar tegen, of je nou wil of niet hè, dat is zo'n moment. De koffie is uit de gangen gehaald; hier haal je je koffie.
OZ: Ja, in dat middengebied?
D9: In het middengebied. En het middengebied heeft ook een brainstormruimte met een hele mooie, superdure bank die ze graag willen, en daarvan hebben we gezegd nou, die is niet van deze vleugel of van die andere, die is van iedereen. Ook van zelfs andere verdiepingen straks. Die zetten we achter een glazen wand, dan kan je wel de gordijntjes dicht doen, de deur wel of niet open, maar in de view zeg maar, vanuit de grote ruimte zie je die bank ook staan zeg maar, dus die hoort bij iedereen. En daarvoor hebben we ook bedacht dat we… Het is ook een looproute, dus heel lastig om daar een beetje leuke ruimte van te maken, maar precies in de loze stukken van de looproute heb ik deze vormen bedacht, om die looproute te flankeren, maar ook met de drie punten. Het is een afgeronde driehoek en dat symboliseert de drie afdelingen. Dus die ene hebben nog niet gedaan, maar ze horen daar allemaal, dat is eigenlijk de boodschap. 
OZ: Dat is het idee van dat tafelblad in die vorm?
D9: Ja. En de look en feel is van, want dat was een heel belangrijk uitgangspunt, look en feel was van [organisatie] overall.  Daar hebbenwe  een hele huisstijl voor bedacht, al bij een ander gebouw. Dus die zie je hier terug in allerlei kleuren en kleden, en wat er is gekozen.
OZ: Kun je daar iets over vertellen, van hoe jullie daar toen bij zijn gekomen, bij die huisstijl? Waarom zijn die kleuren gekozen bijvoorbeeld?
D9: Ehm… even denken, waarom hebben we ook alweer die kleuren gekozen?...  Ik weet het niet meer. Dat is al…
OZ: Lang geleden?
D9: Ja, toen heb ik samengewerkt met een architect en die had al een opzetje gemaakt voor de kleuren, maar we hebben later samen in enorm veel sessies, het is wel een heel bewerkelijke klant, hebben we die kleurenpaletten bepaald. Dus met de directie erbij, en de vrouw van de directeur, en nou ja, heel een reutemeteut. En toen hebben we dit eh...
Het was een heel mooi… ik moet weer even nadenken hoor, dat is al tijdje terug. Het was een WELL building gebouw, dat wilden we ook uitstralen in de materialen, en dat betekende dat we ook veel hout in het interieur, dat zie je ook wel terug in die houten lambrisering bijvoorbeeld, eh en die wilde... Ja, het moest een professionele look en feel hebben, maar wel kleur.
OZ: Met, wat zei je nou, een WELL building?
D9: Ja, de WELL Building Standard.
OZ: Ja, ze hadden een certificaat of zo?
D9: Ja niet dit gebouw, maar dus het gebouw in [gemeente y], dat heb ik dus een aantal jaar geleden gedaan, daarom moest ik nu zo diep graven van hoe was dat ook alweer, hoe kwamen we ook weer op die kleuren, haha. En die hele huisstijl die we toen hebben ontwikkeld, die passen we landelijk toe, dus nu ook in dit hoofdkantoor dat ze nu willen gaan verbouwen.
OZ: Ja.
D9: Dus dat is hun, nou ja, zo ziet het eruit en dat kreeg ik nu ook terug van goh ja, het is echt zoals in [gemeente y], dat is de plek waar dat gebouw staat, je voelt je gelijk al, dat je het je kan voorstellen, je voelt je thuis. Het wordt getypeerd is een warme omgeving, maar ook een professionele, dus dat, daar hebben we...
OZ: En waar zit hem dat professionele dan in? Wat voor soort keuzes maak je daarvoor, bijvoorbeeld?
D9: Ja de professionaliteit zit hem erin dat het een héél consequente manier is van kleur toepassen. Dus het is niet een ratjetoe van joh we trekken een blik kleuren open en doen overal kleur, want het moet kleur zijn. Nee, het is een hele, het is echt, ja… hier en daar aangeraakt zeg maar, maar niet over de top. En de kleuren die gekozen zijn, die zijn ook uitgebalanceerd. Dus het zijn hele verzadigde groene, hele zachte blauwe die we kiezen, en die worden ook, ja, als blauw en groen zelfs naast elkaar toegepast, maar dat kan goed, het is niet te veel.
En dan dat gele, dat gebruiken we alleen, in [gemeente y] ook maar hier dus ook weer, op het moment dat daar een Community is, dus dat daar…In  [gemeente y] hebben ze een werkcafé en daar hebben we ook gele accenten toegepast, dus heb ik die hier ook weer herhaald.
OZ: Dus kleur ook als een soort code van het type activiteit of zo? 
D9: Ja, om de herkenbaarheid… Ook het type vloer bijvoorbeeld hè, het feit dat hier in dit gebouw een pvc-vloer, of een pvc houtlook vloer, dat is ook de vloer die we overal toepassen in het land. Niet in [gemeente y], want dat kon niet vanwege de WELL building, maar dit is wel de look. En dat tapijt, dat is dan wel weer volgens de standaard, maar dat komt ook óveral terug.
Dus dat communiceert op die manier. Ze herkennen dit. Ze herkennen deze patronen ook van deze kleden, die kent ook iedereen. Ze hebben een eigen fotostijl die ze overal in fotowanden toepassen, die heb ik ook weer hier toegepast. Die lambrisering doen ze overal, dus dat is voor hun ook nog eens herkenning. En wat ze leuk vinden, dat kreeg ik nou gelukkig ook terug, dat ze ook een eigen hè… ze wilden dus de huisstijl van [P16], maar ook een eigen identiteit in die gangen. En dat hebben we als volgt opgelost, door bijvoorbeeld dit soort prikborden. Dus je komt binnen, je loopt er eigenlijk meteen, baf, tegenaan. Dus daar kunnen de nieuwtjes en geboortekaartjes en de vakantiedingetjes, die kunnen daar. En die maak ik herkenbaar, dus gewoon zo’n soort prikbord, van vloer tot plafond, met twee lampjes erboven, als een soort herhalend iets wat dan telkens terugkomt. En die herkenbaarheid zit hem In het keuze voor de uitvoering van dit soort boxen.
OZ: Nou zag ik net heel snel… je liet dus net een soort wand zien van kurk denk ik, als prikbord?
D9: Ja.
OZ: Met twee lampjes erboven…  Waarom heb je die lampjes daar gedaan?
D9: Als een soort van eye catcher. Zeg maar op het moment dat je hier… Of het nou precies deze lampjes worden weet ik nog niet, in dit geval heb ik gekozen voor koperkleurige lampjes, dat is een hele warme… nou ja, dit kantoor zit ook al een klein beetje op high-end niveau, dus het mag ook wel een ietsje luxueuze uitstraling hebben. Nou dat dit koper, heel warm… zacht glanzend, dus niet té, en dan bij dat prikbord, in die warme kleur zeg maar, daar wilden we ook materiaal voor zoeken dat echt deze uitstraling heeft. En die lampjes zijn bedoeld, ook als een soort van extra accent. Op het moment dat je dit tegenkomt dan weet je, o ja, dit is het prikbord van deze vleugel of verdieping, of wat dan ook.
OZ: Ja en zag ik dat nou net terugkomen in één van die ruimtes...
D9: Ja. Dat wilden ze uiteindelijk niet, maar het idee was - dan wil ik eigenlijk die lampjes weghalen, dat heb ik even snel gekopieerd, maar dat vind ik niet zo passen -  Ze dachten misschien dat deze ruimte ehm… dat daar een vaste club in gaat zitten. En toen zeiden ze nou, misschien is het wel leuk om dan hier ook een prikbord toe te passen. Maar dat dat gaan we weer weghalen, want het is eigenlijk niet zo’n goed idee. Dus we willen het echt puur op dit niveau houden.
Wat we wél hebben gedaan in die andere vleugel... Kijk, daar hebben ze een puzzel, dat doen ze nu ook, ze puzzelen met zijn allen. Hebben ze een monopolie print op een tafel, en hebben ze puzzels. En dan gaan ze tussen het werk door, ze doen heel veel bellen, gaan ze af en toe even met elkaar een puzzel leggen. En die puzzels, daarvan hebben we gezegd, nou, dan maken we ook zo’n soort wandje, maar dan met de gefabriceerde puzzels, haha. 
OZ: Ja, dan kunnen de puzzels die af zijn, die kunnen daar op. 
D9: Ja, daar gaan ze dan heel trots naar kijken, zo van kijk, dit hebben we met zijn allen, een tienduizend-stukjespuzzel, gemaakt.
OZ: Ja. En waarom heeft die tafel een Monopolie-print?
D9: Oh, dat weet ik niet. Het is de tafel die ze hebben en daar zijn ze aan gehecht blijkbaar. Ik weet eigenlijk niet eens of ze daar per se Monopolie spelen. Ze zeiden nu net, want ik vond de tafel iets te groot voor dit stukje, nisje, van oh maar het mag ook wel een andere tafel zijn. Het was niet per sé, dat het precies deze moest zijn.
OZ: Gewoon iets wat ze al hadden.
D9: Ja ja, inderdaad. … En wat ik ook heb gedaan, voor de herkenbaarheid, dus gewoon de eigen dingen, maar ze vonden het belangrijk dat het ingekaderd was, dus niet overal plakkers met A4-tjes en op de ramen en zo, dat willen ze gewoon echt niet meer. Dat hebben ze nu namelijk wel. Dus ze willen dat in een kader, dus vandaar zo’n prikbord of iets hè, gewoon alleen maar dit stukje, daar mag je je gang gaan en de rest houden we netjes. Daar is ook echt behoefte aan, ook om die professionaliteit hè, dus geen ratjetoe of zooitje.
Ja en wat ik ook doe, ik maak verkleiningen, dus ik maak in dit soort ruimtes even een behangetje met een patroon, ehm…Vitrage eventueel, dat je het dicht kan doen. Maar ook hier bijvoorbeeld, zet ik dan even zo'n hondje neer.
OZ: En hoe kies je dan het patroon voor zo’n behang daar?
D9: Nou, op dit moment heb ik dat gewoon uit de losse pols gedaan. Want ik had natuurlijk die sessie met hun en ze verwachten alleen maar een indelingstekening en ik heb hun verrast met een volledig plan al, omdat ik de club een beetje ken, dus ik wou ze eigenlijk een beetje voor zijn en laten zien wat er zoal kan. Want anders dan springen de kikkers alle kanten op en nu heb ik ze mooi in… ja, al bij de hand gepakt van nou, dit kan het worden. Dus dit is uit mijn koker, maar het viel erg in de smaak, dus ik had wel blijkbaar een goede keuze gemaakt.
OZ: Maar ik bedoel meer van, je hebt dat dan zelf getekend, maar hoe besluit je wát je dan gaat tekenen?
D9: Eh… hoe bedoel je tekenen?
OZ: Nou ja, of je zegt, het komt uit mijn koker, je hebt dat behang uitgekozen of gemaakt, maar hoe heb je dit gekozen?
D9: Ja nou, het idee was: ik maak vier verschillende opstellingen. Dat was ook nu voor déze sessie, en ze kiezen uiteindelijk voor alleen díe en díe, want ze vonden eigenlijk deze, ze zeiden dat gaan we niet gebruiken, want we daar hebben andere mogelijkheden voor. Dus dat doen we of op een kantoor, of informeel, of buiten, of, nou, ze lopen ook heel veel. Dus die willen ze eigenlijk niet, maar ze vonden ze wel mooi qua look en feel, dus dat houden we wel in. Maar we zetten dus om en om zo’n oplossing met zo’n team- of werktafel en geconcentreerd werken of team meetings. Of deze, waar je dus ook team meetings kan doen, maar dan niet met een instelbare tafel, maar je kan hier ook één-op-één of zelfs met zijn vieren in zitten. Dus daar kiezen ze nu voor. Dus voor dit voorstel hadden we even alle opties laten zien, dan konden ze kiezen.
OZ: En dat is ook bedoeld voor informeel voor overleg of informeel ontmoeten, in die kamertjes?
D9: Eh… nee, dit is formeel, omdat je, ja, je mag de deur altijd naar keuze open laten, maar het is bedoeld om hier privégesprekken te voeren. Dus je doet je privé team-meetings [OZ: ze bedoelt waarschijnlijk MS Teams, videobellen] in je eentje zonder anderen te storen, maar met privacy. En hier zit je dus ook afgeschermd te overleggen, of te teamen, of wat je wil. Dat betekent dat je bijvoorbeeld hier zit te werken en denkt oh ik heb een team-meeting, nou ik loopt er even uit, ik heb die ruimte gereserveerd en ik ga hier. Of je zegt met zijn tweeën, ja, oh, we hebben hier heel veel overleg, maar die anderen zitten net te focussen, of weet ik wat ze doen, wij gaan even daarheen.
OZ: Niet voor de gezelligheid?
D9: Eh… nee niet per se, maar ze zeiden wel, die ruimtes moeten wél heel erg leuk zijn. Want anders wekt het misschien te veel weerstand op dat je daar in zo'n hokje moet gaan zitten zeg maar, want dat kennen ze nog niet zo goed. En ja, dat was de reden om het zo aan te kleden dat het eh... En ook om die ruimte, om die gang, een bepaalde smoel te geven. Dus dit is de gang met deze… ja, dit zijn de oplossingen die we hier hebben bedacht, die andere gang ziet er straks weer anders uit.
OZ: Ja. Dus die hokjes die moesten leuk worden, en dat heb je gedaan door bijvoorbeeld iets met de patronen op de vloer, iets met kleed en behang. En maakt het dan nog uit wat voor behang? Want dat kleed zei je, dat hoort bij de huisstijl...
D9: Ja, dit zijn de huisstijlkleuren. De kleuren op de muur zijn ook de huisstijlkleuren, en het behang heb ik gekozen op deels tactiel, tactiliteit, dus het is een zijden behang, en dit is een grafische overweging. En die vogeltjes, daar zit een verhaal aan vast, ik zal je even deze laten zien…
Ja, dat is wel leuk. Kijk, in de sessie... Want we hebben uitgebreide sessies gehad bij ons in de showroom met de mensen. Dan leer ik ze ook een beetje kennen en hun taal spreken, zoals ik dat altijd probeer te doen. En iemand zei ja, hun eigen identiteit, ja, we hebben een roze flamingo. En dat is een, iedereen kent dat ding blijkbaar, dus toen heb ik voor de grap dit behang erop gezet, waarvan werd gezegd nee, dat moeten we maar niet doen, dat komt toch niet wéér terug. Maar ze moesten er wel heel erg om lachen, want het is inderdaad wel heel erg leuk bedacht. Dus binnen de huisstijlkleur heb ik naar een behang gezocht met de roze flamingo dat er een beetje leuk uitzag.
OZ: Ja, dus dan sluit je gewoon aan bij iets wat bij hun een running gag is, of een gevleugelde uitspraak of…
D9: Ja, iets geks. Ja, of het dit gaat worden weet ik niet, maar in het verlengde van die flamingo ben ik hier gaan zoeken naar een… ja ook zoiets. Zo van je komt binnen, en ook al is het maar een miniem dingetje... Kijk, er hangen vogeltjes boven de tafel, en dat zijn… Ik vind altijd dat er iets boven moet om het een beetje een soort, ja, plek te geven. En in dit geval heb ik daar... Kijk, het is allemaal best wel, nou ja, het is mooi gedesigned, maar het zou ook ergens anders kunnen zijn. En juist door dit soort items eens te doen, maak je het speciaal. En dat dat kan zijn dat ze dit leuk vinden, kan zijn dat ze door dit te zien denken, oh, maar we hebben hier zelf een idee over, dat vind ik allemaal prima. Het gaat ook een beetje om - in deze fase hè, het zit een beetje tussen SO [OZ: Schetsontwerp] en DO [OZ: Definitief Ontwerp] in, gaat al op sommige stukken al richting DO, maar het is een beetje zoeken - om dat soort dingen boven tafel te krijgen. Dus wat vinden jullie leuk en wat past bij jullie, en deze verdieping, en de organisatie, enzovoorts.
OZ: Ja. Ja, dus je wil wel graag iets unieks voor die club toevoegen aan dat gemeenschappelijke deel en nou ja, misschien heb je een aanknopingspunt uit de gesprekken, en zo niet, dan doe je iets om dat los te weken.
D9: Ja precies. Een soms vinden ze dit dan gewoon leuk en wordt het vanzelf eigen, dat gebeurt ook wel eens, ja. … En het kan ook iets hè, zoals die plantjes, dat is ook niet voor niets, dat is iets wat ze ook al eerder ergens hebben gedaan, zo’n plantje, gewoon érgens een plantje. Nou dat vind ik dan leuk, dat heb ik gezien, en dan denk ik dat doe ik dan maar terug.
OZ: Zo'n hangplantje, of wat is daar bijzonder aan?
D9: Ja, het is een hangplantje wat ze hebben. Ze hebben al hun gang verbouwd, en die hebben ze zelf gedaan is best heel mooi geworden, wel heel formeel vind ik, die gang, maar daar ontvangen ze ook veel externen. En in het begin van die gang hangen een paar van die plantjes. En dat geeft die gang meteen iets… je komt binnen en je denkt, hé dat is leuk. Dat is gelijk leuk. En dat heb ik ook onthouden en meegenomen, en die heb ik hier terug laten komen. De plantjes, érgens een plantje. en dan komt hij ook weer… Veel groen, dat is bij hun ook een ding. Dus de plantjes en de latjes, dat  is iets wat zij ook herkennen. 
OZ: Ja. 
D9: Nou, en ik moet toegeven, ik ga altijd helemaal los, en op een bepaald moment ga ik weer heel veel dingen weghalen omdat ik denk, ja, ik moet wel ergens een keuze maken. Het moet wel eigen blijven, zeg maar, niet te véél, dus dat is ook, het moet niet een ratjetoe hè, die professionaliteit moet er wel in blijven zitten. En ook die high-end uitstraling die zij ook wel willen. Dus ja, dat is altijd even zoeken. En wat spreekt aan.
OZ: Ja. Ja. Want dit is dan nu nog geen definitief ontwerp, dus er zitten nog misschien meer dingen in dan je uiteindelijk erin zou willen hebben. Wat kan je voorstellen dat dan sneuvelt omdat het high-end moet zijn?
D9: Ik denk eigenlijk dat het wel één-op-één doorgaat, wat ik zo heb gehoord net. Ze vinden alles leuk, ja. 
OZ: En dit past volgens jou ook wel gewoon bij wat dan nog professioneel moest zijn?
D9: Eh… Ja, of het niet te veel is bedoel je?
OZ: Ja, omdat je dat net zei.
D9: Ja. Nee, ik denk dat het precies…. Het moet niet méér zijn. Dus ik had eerder meer dingen, ik had hier bijvoorbeeld die hondjes ook nog een keer herhaald. 
OZ: O die ja, in het kamertje bij de lamp, bij de bank. Gestylede hondjes.
D9: Ja die. Gestylede hondjes. En hier heb ik gestylede vogeltjes. Ja die hondjes, die vind ik zelf gewoon erg leuk, die heb ik gewoon ingezet, ik denk nou ik zie wel of ik daar iets op hoor. Maar hier,  die vogels, vanaf de flamingo ben ik door gaan kijken van nou, wat kan hier nog als, ja, leuk object toegevoegd worden, naast dus de latjes en de plantjes, want dat vind ik nog steeds vrij algemeen. Maar wat is dan heel bijzonder en iets leuks, iets wat dat ook klein is en wat iets van, nou ja, grappigs heeft… fun, ja hoe je het wil noemen, en daar heb ik die vogeltjes voor bedacht.
OZ; Ja. Ja, helder.
D9: Ja? Nou nog één ding hierover: de verschillende manieren van verblijven misschien? Dat hadden we nog besproken met de klanten. Ik had hier eerst, dat was een aanpassing van hun. 
Ja, kijk hier die banken, ik had eerst… De stijl die je hier ziet is het niveau van een lobby hè, in een hotel of zo, dat is een beetje het niveau. En nou had ik eh… in de lobby zie je ook vaak van die zitjes en dan nog een keer herhaald hè, dat is dan zeg maar de manier waarop lobby’s vaak worden ingericht. Dat had ik hier ook gedaan, dus ik had deze, zo'n lagere bank, had ik ook weer een lage hier neergezet, met de rug naar de vide.
OZ: Waarom had je gekozen voor die lobby-achtige banken?
D9: Daar had ik voor gekozen omdat dat de uitstraling is die ik wilde hebben. Een lobby is een ruimte waar je kan verblijven, wat langer, wat korter, maar waar ook vaak veel dingen gebeuren. Er lopen dus ook bijvoorbeeld mensen doorheen, zijn met hun eigen dingen bezig. Het is zowel verkeersruimte als verblijfsruimte. En een lobby heeft vaak een bepaald niveau van inrichting hè, als je aan een bepaald hotel denkt, dat heeft een bepaalde kwaliteit. Het geeft daarmee ook de identiteit of de look van een hotel aan, of van, in dit geval, een bedrijf. Die corporate identity kan je hier ook heel goed in kwijt op een hele representatieve manier, waarbij dus ook weer die hospitality een rol speelt, dus vandaar die link met de lobby.
Hier had ik die bank met de rug naar de balustrade. Hier zit glas. Ik ben daar geweest en toen hoorde ik dus iemand die was hier aan het telefoneren, die sprak die kant op. Dit is glas wat helemaal naar beneden van alle verdiepingen hoog loopt, zeg maar, dat is een vide. En je hoorde dus dat gesprek helemaal beneden. En dus die privacy was nogal, ja, die was er gewoon níet. Heel ongemakkelijk. 
Dus of ik wil hier helemaal glaswand in, dus dicht, en als dat niet kan dan, nou ja, dan hadden we bedacht om hier in plaats van die banken met die rug naar het glas, waarbij je dus die kant op zit te praten, waar je toch wat meer dat laag zitten, dat toch wel iets meer sexy uitstraling heeft, toch gekozen voor zó’n opstelling. Die is iets minder fraai, maar heel functioneel. En dat het ook wat meer geborgenheid geeft, en dat je toch niet die kant uit praat, maar na elkaar toe zeg maar, waardoor het geluid toch een beetje in deze omgeving blijft, als daar geen last van zou komen.
En wat meer beschutting. Dus dat vind ik ook altijd wel belangrijk, dat je In de ruimte open plekken hebt waar je voor iedereen zichtbaar bent, maar ook plekken waar je je een klein beetje terug kan trekken, met rugdekking, of dat je vanuit je hoekje kan zien wat er allemaal gebeurt. En dat is, ja, het zijn verschillende behoeftes van verschillende mensen en die probeer ik hier dan zo goed mogelijk te vangen.
OZ: Ja. Mooi.
D9: Ja, dan heb ik geloof ik wel alles verteld.
17


